پایگاه خبری بافوتبال-انتخاب عراق به‌عنوان میزبان،یک اشتباه استراتژیک بود. 

به گزارش بافوتبال، پس از آنکه AFC به دلیل شرایط امنیتی، میزبانی ایران را لغو کرد، انتقال «خانه» به بصره در ظاهر نزدیک‌ترین گزینه به نظر می‌رسید، اما در عمل مزیت آب‌وهوا، فضای تماشاگر و حتی کنترل رفت‌وآمد را به حریفان عربی تقدیم کرد. لغو پروازهای بصره به ایران در 21شهریور و بسته شدن همزمان گذرگاه‌های مرزی، این شکنندگی را بیش از پیش آشکار کرد؛ پیش از آنکه توپ به زمین بخورد، تیم پشت درهای «خانه» خودش ماند.
پس از تعطیلی لیگ ایران به‌دلیل جنگ، AFC با استناد به نگرانی‌های امنیتی ، از باشگاه‌های ایرانی خواست میزبانی آسیایی خود را به زمین بی‌طرف منتقل کنند. استقلال پس از بررسی‌های متعدد، بصره را برگزید.
روی نقشه، بصره فاصله چندانی با مرز ایران ندارد و شاید «کم‌ضررترین» گزینه به نظر می‌رسید. اما مشکل از همین‌جا آغاز می‌شود: وقتی میزبان را در قلب دنیای عربی حریف قرار می‌دهی، «میزبانی» فقط یک عنوان توخالی است.
حریفان استقلال در منطقه غرب آسیا تقریباً یک نقشه کامل عربی هستند: پنج تیم سعودی، سه تیم قطری و سه تیم اماراتی. استقلال در قرعه‌کشی به هر سه نماینده قطر برخورده است.
میزبانی در بصره برای این تیم‌ها یعنی چه؟ یعنی السد، الغرافه و الشمال قطر وقتی به بصره می‌آیند، نه با خصومت، بلکه با زبان مشترک، فرهنگ نزدیک و حس آشنایی روبه‌رو می‌شوند. بصره شهری شیعه‌نشین و دارای پیوندهای مذهبی با ایران است، اما در میدان فوتبال، هویت عربی معمولاً بر خویشاوندی مذهبی غلبه می‌کند.
در بخش تماشاگر هم ماجرا تلخ‌تر است. استقلال با بیانیه عربی از عراقی‌ها خواست «ورزشگاه را پر کنند»، اما اینکه چند نفر از جمعیت بصره واقعاً طرفدار استقلال باشند، خودش یک علامت سؤال بزرگ است. وقتی «مزیت میزبانی» را باید با لطف هواداران حریف به دست آورد، آن مزیت دیگر وجود ندارد.
امروز، یعنی همان روزی که تیم قرار بود حرکت کند، فرودگاه بین‌المللی بصره همه پروازهای ایران را لغو کرد و گذرگاه‌های مرزی شلمچه و چذابه نیز بسته شدند. تیم قرار بود بعدازظهر از فرودگاه مهرآباد با پرواز اختصاصی راهی بصره شود و برای ساعاتی در وضعیت «نمی‌دانیم چطور به خانه خودمان برویم» گرفتار شد.
هرچند با رایزنی فوری، سفر نهایتاً انجام می شود، اما پیام این ماجرا روشن است: وقتی میزبانی را به کشوری می‌سپاری که کنترل مرزهایش می‌تواند در هر لحظه حق عبور تو را قطع کند، سرنوشتت را به دست ثالث داده‌ای. اگر این بار مسئله به‌موقع حل نمی‌شد، استقلال ممکن بود با حکم باخت یا تغییر اجباری زمین روبه‌رو شود.
تحمیل بازی در زمین بی‌طرف از سوی AFC یک عامل بیرونی و غیرقابل کنترل است. اما در میان گزینه‌های موجود، انتخاب شهری در حوزه فرهنگی عربی، با آب‌وهوایی مشابه حریفان عربی، و حق عبوری که هر لحظه ممکن است به‌دلیل مسائل سیاسی قطع شود، یک خودخلع‌سلاح  است.
استقلال بصره را انتخاب کرد، به این بهانه که رفت‌وآمد هواداران ایرانی راحت‌تر باشد، اما در واقع نه حریف را مرعوب کرد و نه از خودش محافظت کرد. هنوز بازی اول شروع نشده، تیم به‌خاطر لغو پرواز «خانه»‌اش درگیر بحران شده است. اگر استقلال در این فصل از آسیا نتیجه نگیرد، این پرسش باید جدی گرفته شود: «چرا بصره؟»

گزارش: فاطمه رحیمی